چگونه پلاستیک وارد زنجیره‌ی غذایی ما می‌شود؟

آیا می‌توانید دنیایی را بدون گوشی، اتومبیل، ابزار آشپزخانه و … تصور کنید؟

پاسخ اکثر ما به این سؤال «خیر» است. تصور جهان بدون پلاستیک تقریباً غیرممکن است.

اختراع پلاستیک در سال 1862 در لندن و توسط الکساندر پارکز انجام شد.

به ماده‌ی تشکیل‌دهنده‌ی پلاستیک، پارکزین گفته می‌شد و از عصاره‎ی طبیعی سلولز ساخته می‌شد.

وقتی به سلولز حرارت داده می‌شد، به هر شکلی درمی‌آمد. بعدها، سلولز توسط نسخه‌های قابل اجراتری مثل بِیک‌لایت جایگزین شد.

در طی سال‌ها، ویژگی‌های اساسی پلاستیک مثل انعطاف‌پذیری، شکل‌پذیری و چکش‌خواری، باعث استفاده از آن در صنایع مختلف شده‌است.

ممکن است پلاستیک بسیار ارزان تولید شود، اما زمین و اکوسیستم بهای زیادی را بابت استفاده از آن می‌پردازند.

در شروع، هوا را آلوده می‌کند؛ زیرا میکروپلاستی‌های پلاستیکی به سیستم فاضلاب منتقل می‌شوند.

از آنجا ممکن است به دریا ریخته شوند و یا به عنوان کود به زمین‌های زراعی منتقل شوند.

این احتمال نیز وجود دارد که توسط باد جابجا شوند.

نزدیک به 79% پلاستیک تولید شده در 70 سال گذشته، در محیط زیست دور ریخته شده‌اند.

همچنین، همه ساله بیش از 8 میلیون تن پلاستیک در دریاها رها می‌شوند.

پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهند تا سال 2050 در اقیانوس‌ها، پلاستیک بیشتر از ماهی وجود خواهد داشت.

حافظین منابع طبیعی پیش‌بینی کرده‌اند که تا سال 2050، تقریباً 99% مرغان دریایی مقداری پلاستیک مصرف کرده‌اند.

علی‌رغم کاربرد پلاستیک در زمینه‌های مختلف، این ماده وارد زنجیره‌ی غذایی انسان شده‌است و احتمال آن وجود دارد که به‌طور غیرمستقیم توسط انسان مصرف شود؛ به‌خصوص میکروپلاستیک‌ها که عناصر تجزیه‌شده‌ی پلاستیک هستند.

بسیاری از موجوداتی که در دریا زندگی می‌کنند، مانند پلانکتون‌ها، میکروپلاستیک‌هایی که با بی‌توجهی به دریا ریخته شده‌اند را مصرف می‌کنند.

با مصرف شدن توسط موجودات دریایی، وارد بدن انسان می‌شوند. بدین ترتیب این ماده خطرآفرین، وارد بدن انسان شده و سلامت او را به خطر می‌اندازد.