روز جهانی کار و کارگر

دلیل گرامیداشت روز جهانی کار و کارگر

در اواخر قرن نوزدهم، شرایط کار بسیار سخت بود و معمولاً بین 10 تا 16 ساعت به طول می‏‏‌انجامید. مرگ و جراحت در محل کار معمول بود.

در اوایل دهه 1860 کارگران برای کاستن ساعت کاری بدون کاهش حقوق مبارزه کردند ولی تا اواخر دهه 1880 موفق نشدند.

این اعلامیه بدون رضایت کارفرمایان و به درخواست طبقه کارگر بود.

در این زمان سوسیالیسم ایده‌‏ی تازه و جذابی برای کارگران بود.

کارگرانی که تا به آن روز کاپیتالیسمی را دیده بودند که منافع آن صرفاً متوجه رؤسایی بود که سود خود را به جان کارگران ترجیح می‏‌دادند.

در شرایطی که هزاران زن و مرد و کودک در محل کار جان خود را از دست می‏‌دادند، سوسیالیسم یک انتخاب دیگر را به کارگران پیشنهاد می‏‌داد.

تنوع سازمان‏‌های سوسیالیستی در اواخر قرن نوزدهم افزایش یافت.

در واقع برگزیده شدن بسیاری از سوسیالیست‏‌ها در دفاتر دولتی با حمایت طرفداران میسر شد.

اما مجدداً بسیاری از این سوسیالیست‏‌ها از طریق فرآیند سیاسی متلاشی شدند، که این جریان به وضوح تحت کنترل تجارت بزرگ و ماشین سیاسی دو حزبی بود.

هزاران نفر از مردم آرمان‏های آنارشیسم را پذیرفتند که هدف آن پایان دادن به تمام ساختارهای سلسله‌مراتبی (از جمله دولت)، تأکید بر صنعت تحت کنترل کارگری و ارزش عمل مستقیم بر فرآیند سیاسی بوروکراتیک بود.

نادرست است اگر بگوییم اتحادیه‏‌های کارگری توسط آنارشیست‏‌ها و سوسیالیست‏‌ها گرفته شدند، بلکه آنارشیست‏‌ها و سوسیالیست‏‌ها اتحادیه‏‌های کارگری را تشکیل دادند.

در کنوانسیون ملی شیکاگو، که در سال 1884 برگزار شد، فدراسیون اتحادیه‏‌های کارگری سازمان‌یافته (که بعدها به فدراسیون کارگری آمریکا تبدیل شد)، اعلام کرد که

«هشت ساعت باید یک روز کاری قانونی را بعد از اول مه 1886 تشکیل دهد.»

بیش از صد سال از روز اول مه می‏‌گذرد. تاریخ چیزهای زیادی برای آموختن به ما دارد.

وقتی به یاد می‏ آوریم افراد زیادی کشته شدند که ما روزانه 8 ساعت کار کنیم، متوجه می‏‌شویم شرایط فعلی ما مدیون کسانی است که برای این حقوق جنگیدند.